تحلیل جامع بازار گیتار در ایران؛ سهم برندها، ساختار قیمت و رفتار مصرف‌کننده

طبق آمارها، بازار جهانی گیتار در سال ۲۰۲۵ به ۱۲٬۸۳۹٫۷ میلیون دلار رسیده و با نرخی سالانه ۷٫۴ درصدی، تا سال ۲۰۳۵ به ۲۶٬۲۱۸ میلیون دلار می‌رسد؛ در آن، فندر ۱۸ تا ۲۲ درصد، گیبسون ۱۴ تا ۱۸ درصد و یاماها ۱۲ تا ۱۶ درصد از بازار را در اختیار دارند. اما کافی است به ایران بیایید تا ببینید همین ترتیب، در بازار داخلی، سر و ته شده است.

در بازار گیتار ایران، فندر تنها ۳٫۰ درصد از ارزش فروش را دارد و دو نام بزرگ جهانی دیگر، یعنی پی آر اس و آیبانز، حتی در فهرست ده برند برتر این گزارش دیده نمی‌شوند؛ گیبسون هم همین‌طور. پرچم‌دار برندهای نام‌دار، یاماهاست با ۲۴٫۲ درصد سهم ارزشی، و بالاتر از همه‌ی آنها، سبدی ایستاده که اصلا نامی ندارد: «متفرقه»، با ۶۰٫۲ درصد از ارزش و ۸۴٫۷ درصد از حجم فروش. بازار گیتار ایران، به بیان دیگر، سازی است که با دیاپازون دیگری کوک شده است.

این گزارش، مبتنی بر ۱٬۷۷۱ رکورد فروش و ۱٬۷۳۳ واحد کالا، تصویری از بازاری به ارزش ۵٫۷ میلیارد تومان ترسیم می‌کند که ۱۸ برند در آن فعال‌اند. سه برند نخست روی هم ۸۷٫۴ درصد و پنج برند برتر ۹۲٫۳ درصد از بازار را در اختیار دارند و شاخص هرفیندال-هیرشمن (HHI) به ۴٬۲۳۸ رسیده است، رقمی که بازار را به‌روشنی در دسته‌ی «متمرکز» جای می‌دهد. میانگین قیمت هر واحد ۳٬۳۰۳٬۳۸۲ تومان است، اما این میانگین دو دنیای متفاوت را پنهان می‌کند: از گیتاری که میانگین قیمتش ۱٬۷۸۰٬۴۱۲ تومان است تا برندی که میانگین قیمتش به ۳۱٬۴۲۰٬۰۰۰ تومان می‌رسد.

خریداران این بازار هم چند ویژگی خاص دارند: مردان با ۷۵٫۴ درصد از ارزش خرید، گروه غالب‌اند، تهران با ۳۱٫۵ درصد بزرگ‌ترین قطب مصرف است، و استان خوزستان، با ۱۴٫۳ درصد، در جایگاهی دوم ایستاده که در بسیاری از بازارهای دیگر بی‌سابقه است. تقاضا هم در طول سال یکدست نیست: اوج آن در آذر با ۱۳٫۶ درصد از فروش سالانه رخ می‌دهد و کف آن در مهر با ۴٫۸ درصد.

نمای کلی بازار

پیش از آنکه سراغ ساختار رقابتی این بازار برویم، ارزش دارد شکل کلی آن را ببینیم:

جدول ۱: شاخص‌های کلان بازار گیتار

پراکندگی فروش در ۳۱ استان و ۲۸۱ شهر نشان می‌دهد گیتار کالایی با تقاضای سراسری است و مصرف آن محدود به کلان‌شهرها نیست. اما همان‌طور که در ادامه خواهیم دید، تمرکز ارزشی فروش به‌مراتب بالاتر از پراکندگی جغرافیایی آن است؛ بازاری که در سراسر کشور پخش شده، اما ارزش آن در دست یک سبد بی‌نام، یک برند نام‌دار و چند استان معدود جمع شده است.

چشم‌انداز جهانی

طبق برآورد Future Market Insights، بازار جهانی گیتار در سال ۲۰۲۵ به ۱۲٬۸۳۹٫۷ میلیون دلار رسیده و با نرخ ۷٫۴ درصد در سال، تا ۲۶٬۲۱۸ میلیون دلار در ۲۰۳۵ بزرگ می‌شود؛ رشدی که بازار را در ده سال تقریباً دو برابر می‌کند و آن را از بازارهای آرام و بالغ فاصله می‌دهد. در سمت بازیگران، فندر (۱۸ تا ۲۲ درصد)، گیبسون (۱۴ تا ۱۸ درصد)، یاماها (۱۲ تا ۱۶ درصد)، پی آر اس (۸ تا ۱۲ درصد) و آیبانز (۶ تا ۱۰ درصد) پنج نام اصلی این میدان‌اند.

رفتار خریداران جهانی هم قابل‌توجه است: بیش از ۶۰ درصد مبتدیان گیتار آکوستیک می‌خرند، در حالی که ۵۵ درصد از نوازندگان حرفه‌ای برای انعطاف در اجرا، گیتار الکتریک را ترجیح می‌دهند. گیتارهای هوشمند و پلتفرم‌های یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی هم اصلی‌ترین بردار نوآوری محصول‌اند و به اکوسیستم آموزش آنلاین گره خورده‌اند. از نظر جغرافیایی، آسیا-اقیانوسیه با محرک گسترش طبقه‌ی متوسط سریع‌ترین منطقه است، در حالی که آمریکا بزرگ‌ترین سهم تک‌کشوری را حفظ می‌کند؛ بازاری که در آن، رشد و حجم از نظر جغرافیایی از هم جدا می‌شوند.

آنچه این تصویر را با داده‌های ایران رودررو می‌کند، همین ترتیب بازیگران است. در جهان، فندر پیشتاز میان نام‌های نام‌دار است؛ در ایران، یاماها با ۲۴٫۲ درصد سهم ارزشی بیش از هشت برابر فندر (۳٫۰٪) می‌فروشد.

منابع بین‌المللی این بخش: Guitar Market 2025-2035 — Future Market Insights · Electric Guitars Market 2030 — Grand View Research

تحلیل برندهای پیشرو

اگر بازار گیتار ایران یک ارکستر بود، نقش رهبر را سبدی بر عهده داشت که هیچ‌کس اسم نوازندگانش را نمی‌داند و نقش سولیست را یک برند ژاپنی. جدول زیر جایگاه ده برند برتر این بازار را از نظر سهم ارزشی نشان می‌دهد:

جدول ۲: ده برند برتر بازار گیتار بر اساس سهم ارزشی

راهنمای خواندن جدول: «شکاف ارزش-حجم» (VVG) تفاوت میان سهم ارزشی و سهم حجمی هر برند است؛ عددی مثبت یعنی آن برند گران‌تر از میانگین بازار می‌فروشد و عددی منفی یعنی راهبرد آن بر حجم فروش و قیمت پایین استوار است. «شاخص قیمت» هم نسبت میانگین قیمت هر برند به میانگین قیمت کل بازار، ضربدر ۱۰۰ است؛ عدد ۱۰۰ یعنی آن برند دقیقاً هم‌تراز میانگین بازار قیمت‌گذاری می‌کند.

جایگاه رهبر بازار

سبد «متفرقه» با ۶۰٫۲ درصد سهم ارزشی، محور این بازار است. شکاف ارزش-حجم آن ۲۴٫۵۱- واحد درصد است؛ یعنی راهبردش حجم‌محور است و فروش تعدادی بالا با قیمتی پایین‌تر از میانگین، جای ارزش‌آفرینی را می‌گیرد. شاخص قیمت ۷۱ این سبد را در جایگاه «اقتصادی» می‌نشاند. اما «متفرقه» یک برند نیست، مجموعه‌ای از کالاهای بدون نام شناخته‌شده است؛ یعنی رهبر این بازار، در واقع، نبودِ رهبر است.

چالشگر اصلی و فاصله رقابتی

یاماها با ۲۴٫۲ درصد سهم ارزشی در جایگاه دوم، فاصله‌ای ۳۵٫۹ واحد درصدی با رهبر بازار دارد؛ فاصله‌ای بزرگ، اما به‌مراتب کوچک‌تر از بسیاری از بازارهای دیگر که چالشگر دوم در آنها عملاً در حاشیه است. شاخص قیمت ۳۱۴ و شکاف ارزش-حجم ۱۶٫۵۱+ واحد درصد نشان می‌دهد این برند بازی را با قیمت نمی‌برد، با اعتبار می‌برد: با ۷٫۷ درصد از حجم فروش، ۲۴٫۲ درصد از ارزش را برمی‌دارد. در بازاری که برند در آن کمیاب است، یاماها تنها نامی است که توانسته به‌طور جدی از انبوه بی‌نام‌ها جدا شود.

ترتیبی که با دنیا نمی‌خواند

نگاهی به ردیف‌های بعدی جدول، همان وارونگی ابتدای این گزارش را تکرار می‌کند. فندر، پیشتاز نام‌دار بازار جهانی، در ایران با ۳٫۰ درصد سهم ارزشی در جایگاه سوم است و سهم حجمی‌اش تنها ۰٫۹ درصد است. در عوض، نام‌هایی مثل الحمبرا (۲٫۷٪)، آلمانزا (۱٫۸٪) و پالادو (۱٫۸٪) که کمتر در فهرست‌های جهانی دیده می‌شوند، در فهرست ده برند برتر ایران حضور دارند. بازار گیتار ایران، به این معنا، بازاری است که بیش از آنکه از ترتیب جهانی پیروی کند، از قیمت، دسترسی و عادت خریدار پیروی می‌کند.

لایه‌بندی قیمتی برندها

برندهای این بازار را می‌توان در دو لایه‌ی روشن قیمتی دسته‌بندی کرد:

• لایه‌ی پریمیوم: از نُه برند نام‌دار جدول، هشت برند شاخص قیمتی بالای ۳۰۰ دارند: الحمبرا (۹۵۱)، آلمانزا (۷۹۵)، اریا (۵۲۹)، واشبرن (۳۷۶)، فندر (۳۵۱)، پالادو (۳۴۵)، یاماها (۳۱۴) و هوهنر (۳۰۳). این برندها به‌مراتب گران‌تر از میانگین بازار می‌فروشند؛ راهبردی که معمولاً بر کیفیت ساخت، خدمات پس از فروش یا اعتبار برند تکیه دارد.
• لایه‌ی اقتصادی: اسپیروس مارکت (شاخص قیمت ۵۴)، در کنار سبد «متفرقه» (شاخص قیمت ۷۱)، با قیمت‌گذاری تهاجمی بخش حساس به قیمت بازار را نشانه گرفته است.

تحلیل پرفروش‌ترین محصولات بازار گیتار ایران

رتبه‌بندی بر اساس ارزش یک روایت به دست می‌دهد؛ رتبه‌بندی بر اساس تعداد واحد فروخته‌شده، روایتی کمی متفاوت:

جدول ۳: پرفروش‌ترین سبدهای محصول گیتار بر اساس حجم فروش

نکته‌ی جالب اینجاست که رهبر حجمی و رهبر ارزشی یکی است. سبد «متفرقه» با ۸۴٫۷ درصد از حجم فروش، هم پرفروش‌ترین سبد بازار است و هم بیشترین ارزش را می‌سازد؛ یعنی بازیگر پیشرو هم‌زمان بر تعداد و بر ارزش مسلط است. پس از آن، تنها دو بازیگر یعنی یاماها و اسپیروس مارکت از ۴ درصد حجم فراتر می‌روند و بقیه‌ی برندها، هر یک، کمتر از یک درصد از واحدهای فروخته‌شده را می‌سازند.

دامنه‌ی قیمتی این سبد محصولات هم گویاست: میانگین قیمت از ۱٬۷۸۰٬۴۱۲ تومان در اسپیروس مارکت تا ۳۱٬۴۲۰٬۰۰۰ تومان در الحمبرا نوسان می‌کند؛ یعنی گران‌ترین سبد برند، حدود ۱۷٫۶ برابر ارزان‌ترین آن است. چنین دامنه‌ای نشان می‌دهد بازار گیتار ایران، در عمل، چند بازار موازی در دل یک بازار است: از سازهای شروع و آموزشی برای هنرجوی تازه‌کار تا گیتارهایی که بیشتر شبیه سرمایه‌گذاری حرفه‌ای‌اند تا خرید روزمره.

تحلیل رقابت بازار؛ این مارکت چه قدر رقابتی است؟

چه‌قدر این بازار برای یک بازیگر تازه‌وارد دشوار است؟ شاخص‌های زیر پاسخ روشنی می‌دهند:

جدول ۴: شاخص‌های ساختار رقابتی

با HHI برابر ۴٬۲۳۸، بازار گیتار را باید «متمرکز» خواند. در چنین ساختاری، تازه‌واردی که بخواهد سهم معناداری کسب کند، یا باید مزیت قیمتی چشمگیری عرضه کند یا سراغ زیرمجموعه‌ای از بازار برود که رهبران به آن بی‌توجه‌اند. قدرت چانه‌زنی رهبر بازار در برابر کانال‌های توزیع بالاست و همین امر، فشار قیمتی رو به پایین را محدود نگه می‌دارد.

اما نکته‌ی مهم‌تر، به همان سبد «متفرقه» برمی‌گردد: کالاهایی بدون برند شناخته‌شده که ۶۰٫۲ درصد از ارزش و ۸۴٫۷ درصد از حجم بازار را در اختیار دارند. چنین سهمی نشان می‌دهد فضا برای برندسازی و تصاحب سهم توسط برندهای شناخته‌شده گسترده است؛ تمرکزی که این بازار را «متمرکز» نشان می‌دهد، بیش از آنکه سدی در برابر ورود باشد، جایی است که هنوز کسی آن را با نام پر نکرده.

حاشیه سود و فشار قیمتی

حاشیه‌ی سود هم داستان خودش را روایت می‌کند. میانگین حاشیه‌ی سود ناخالص این بازار ۶٫۰۰ درصد است. بالاترین حاشیه در میان ده برند برتر متعلق به اسپیروس مارکت با ۷٫۲۹ درصد است و پایین‌ترین متعلق به پالادو با ۲٫۹۰ درصد. الگو روشن و کمی غیرمنتظره است: هر هشت برند لایه‌ی پریمیوم حاشیه‌ای پایین‌تر از میانگین بازار دارند (از ۲٫۹۰ تا ۵٫۱۷ درصد)، در حالی که دو سبد اقتصادی، یعنی متفرقه (۷٫۰۲٪) و اسپیروس مارکت (۷٫۲۹٪)، بالاترین حاشیه‌ها را ثبت کرده‌اند. به بیان دیگر، در این بازار گران‌فروشی لزوماً به معنای سودآوری بیشتر نیست و قدرت قیمت‌گذاری یکنواخت توزیع نشده است.

بینش‌های رفتار مصرف‌کننده

ترکیب جنسیتی خریداران؛ بازاری مردانه، با شکافی کوچک

داده‌ی خریداران این بازار را می‌بینیم:

جدول ۵: توزیع جنسیتی خریداران

مردان با ۷۲٫۵ درصد از تراکنش‌ها و ۷۵٫۴ درصد از ارزش خرید، اکثریتی روشن را تشکیل می‌دهند؛ اما زنان هم با بیش از ۲۷ درصد از تراکنش‌ها، گروهی نیستند که بتوان نادیده‌شان گرفت. میانگین سبد خرید مردان ۳٬۳۶۰٬۱۴۴ تومان و زنان ۲٬۹۰۱٬۶۹۸ تومان است؛ نسبت این دو عدد (۱٫۱۶) نشان می‌دهد تفاوت هزینه‌ی هر خرید میان دو گروه نسبتاً محدود است.

پراکندگی جغرافیایی تقاضا

اگر بخواهیم بازار گیتار ایران را روی نقشه رسم کنیم، یک نقطه از همه‌ی نقاط دیگر پررنگ‌تر است، اما نقطه‌ی پررنگ دوم جای عجیبی نشسته است:

جدول ۷: ده استان برتر بر اساس ارزش فروش

پنج استان نخست روی هم ۶۳٫۴ درصد از ارزش بازار گیتار را می‌سازند؛ رقمی که نشان می‌دهد هر راهبرد توزیع جدی باید از همین چند استان آغاز شود. اما چشمگیرترین ردیف جدول، خوزستان است: سهم ارزشی این استان (۱۴٫۳٪) بیش از دو برابر البرز (۶٫۹٪) است، در حالی که تعداد تراکنش‌هایش (۱۸۸ در برابر ۱۳۴) چنین فاصله‌ای ندارد؛ یعنی سبد خرید گیتار در خوزستان، به‌طور میانگین، سنگین‌تر است.

نگاه دقیق‌تر به سطح شهرها، همین الگو را با ریزه‌کاری بیشتری بازتاب می‌دهد:

جدول ۸: ده شهر برتر بر اساس ارزش فروش

سه شهر خوزستان، یعنی اهواز، بندر ماهشهر و آبادان، هر سه در فهرست ده شهر برتر حضور دارند و روی هم ۱۰٫۰ درصد از ارزش بازار را می‌سازند؛ بندر ماهشهر با ۴۷ تراکنش به ۳٫۹ درصد و آبادان با ۱۷ تراکنش به ۱٫۷ درصد رسیده‌اند. شهر تهران هم با ۲۶٫۰ درصد، اندکی از مجموع سهم نُه شهر دیگر این فهرست (۲۴٫۷٪) بزرگ‌تر است؛ تمرکزی شهری که در این بازار، برخلاف بسیاری از کالاهای دیگر، یکه‌تازی مطلق نیست.

الگوی فصلی تقاضا

تقاضای گیتار در طول سال یکدست نمی‌ماند:

جدول ۹: سهم هر ماه از ارزش فروش سالانه

اوج تقاضا در آذر با ۱۳٫۶ درصد از ارزش فروش سالانه رخ می‌دهد و کف آن در مهر با ۴٫۸ درصد ثبت می‌شود؛ یعنی ماه اوج، ۲٫۹ برابر ماه کف است. نکته‌ی جالب، شکل این منحنی است: بازار دو قله دارد، یکی تابستانی (تیر و مرداد، روی هم ۲۱٫۷ درصد) و یکی پاییزی در آذر، و درست میان آنها دره‌ی عمیق مهر قرار گرفته است. علت دقیق این الگو از داده‌ها بیرون نمی‌آید، اما نتیجه‌ی عملی روشن است: نوسان قابل‌توجه، برنامه‌ریزی موجودی و کمپین‌های تبلیغاتی فصلی را ضروری می‌کند.

سن مخاطب هر برند

سن خریداران هم بین برندها یکسان نیست:

جدول ۱۰: میانگین سنی خریداران برندهای برتر

جوان‌ترین مخاطبان به‌طور میانگین سراغ سبد «متفرقه» می‌روند (۳۴٫۲ سال) و مسن‌ترین‌ها به اریا وفادارند (۳۷٫۸ سال)؛ فاصله‌ای ۳٫۶ ساله که نشان می‌دهد برندها عملاً نسل‌های متفاوتی از مصرف‌کننده را هدف گرفته‌اند. جالب اینکه گران‌ترین برند جدول، یعنی الحمبرا، به مسن‌ترین خریداران نزدیک است و ارزان‌ترین سبدها به جوان‌ترین‌ها؛ الگویی آشنا که بودجه و سن را کنار هم می‌گذارد.

یافته‌های کلیدی؛ آنچه اعداد می‌گویند

۱. ارزش بازار رصدشده‌ی گیتار: ۵٫۷ میلیارد تومان در ۱٬۷۳۳ واحد فروش. 

۲. ساختار بازار: «متمرکز» (HHI = ۴٬۲۳۸)؛ سه برند نخست ۸۷٫۴ درصد ارزش بازار را در اختیار دارند. 

۳. رهبر بازار: سبد «متفرقه» با ۶۰٫۲ درصد سهم ارزشی و شاخص قیمت ۷۱. 

۴. لایه‌ی پریمیوم: به نمایندگی یاماها با ۲۴٫۲ درصد سهم ارزشی و شاخص قیمت ۳۱۴. 

۵. ترکیب جنسیتی: مردان ۷۵٫۴ درصد و زنان ۲۴٫۶ درصد از ارزش خرید. 

۶. جغرافیا: استان تهران (۳۱٫۵٪) و شهر تهران (۲۶٫۰٪) در صدر جدول خود، و خوزستان (۱۴٫۳٪) در جایگاه دوم استانی. 

۷. اوج فصلی: آذر با ۱۳٫۶ درصد از فروش سالانه. 

۸. حاشیه‌ی سود: میانگین ۶٫۰۰ درصد در کل بازار.

جمع‌بندی؛ سازی که باید دوباره کوک شود

بازار گیتار ایران را در یک جمله می‌توان این‌گونه خلاصه کرد: بازاری «متمرکز» با ۱۸ برند فعال، که بزرگ‌ترین بازیگرش اسم ندارد و نام‌دارترین بازیگرش، یاماها، جایی نشسته که در نقشه‌ی جهانی به فندر تعلق دارد. رهبری سبد «متفرقه» با ۶۰٫۲ درصد سهم ارزشی چارچوب رقابت را تعیین می‌کند؛ اما شکاف ارزش-حجم برندهای مختلف نشان می‌دهد این بازار به لایه‌های قیمتی متمایزی تقسیم شده و هر لایه، منطق رقابتی خودش را دنبال می‌کند.

پیشنهادهای عملی برای فعالان بازار:

• در بازاری با این سطح از تمرکز، ورود مستقیم و رودررو با رهبر پرهزینه است؛ تمرکز بر زیربخش‌های قیمتی یا جغرافیایی کم‌پوشش، مسیری کم‌ریسک‌تر است.
• راهبرد توزیع باید در گام نخست بر تهران، خوزستان و البرز متمرکز شود؛ سه استانی که روی هم ۵۲٫۷ درصد از بازار را می‌سازند.
• برنامه‌ریزی موجودی و کمپین باید با اوج تقاضا در آذر، و با دره‌ی مهر، هم‌راستا شود.

اما شاید نکته‌ی مهم‌تر، به همان تصویر ابتدای این گزارش بازگردد. بازار جهانی گیتار با نرخ ۷٫۴ درصد در سال رشد می‌کند و ترتیب بازیگران آن در ایران وارونه شده است؛ بازاری که ۶۰٫۲ درصد ارزش آن در دست کالاهای بی‌نام است و برندی مثل یاماها با میانگین قیمتی بیش از سه برابر میانگین بازار، ۲۴٫۲ درصد آن را برداشته است. اگر این داده‌ها چیزی بگویند، این است که در بازار گیتار ایران، نام هنوز کالایی کمیاب است؛ و آنچه کمیاب باشد، دیر یا زود گران‌بها می‌شود.

پرسش‌های متداول (FAQS)

• بزرگ‌ترین برند بازار گیتار در ایران کدام است؟ سبد «متفرقه»، یعنی گیتارهای بدون برند شناخته‌شده، با ۶۰٫۲ درصد از ارزش فروش و ۸۴٫۷ درصد از حجم فروش، رهبر این بازار است. در میان برندهای نام‌دار، یاماها با ۲۴٫۲ درصد سهم ارزشی در صدر قرار دارد.
• بازار گیتار چقدر رقابتی است؟ شاخص هرفیندال-هیرشمن (HHI) این بازار ۴٬۲۳۸ است، رقمی که آن را در دسته‌ی بازارهای «متمرکز» قرار می‌دهد. از میان ۱۸ برند فعال، سه برند نخست به‌تنهایی ۸۷٫۴ درصد ارزش بازار را در اختیار دارند.
• میانگین قیمت گیتار چقدر است؟ ۳٬۳۰۳٬۳۸۲ تومان؛ هرچند این عدد میانگین وزنی کل بازار است و بسته به برند و کلاس محصول، دامنه‌ی قیمت‌ها به‌مراتب گسترده‌تر است.
• بیشترین فروش گیتار در کدام استان است؟ تهران، با ۳۱٫۵ درصد از ارزش بازار؛ پس از آن خوزستان (۱۴٫۳٪)، البرز (۶٫۹٪) و مازندران (۵٫۵٪) قرار می‌گیرند.
• اوج فروش گیتار در چه فصلی است؟ بیشترین سهم فروش سالانه در ماه آذر با ۱۳٫۶ درصد ثبت شده و کمترین آن در مهر با ۴٫۸ درصد است.
• وضعیت بازار جهانی گیتار چگونه است؟ اندازه‌ی بازار جهانی این دسته ۱۲٬۸۳۹٫۷ میلیون دلار در ۲۰۲۵ (Future Market Insights) برآورد شده و نرخ رشد آن ۷٫۴ درصد سالانه (۲۰۲۵ تا ۲۰۳۵) تا ۲۶٬۲۱۸ میلیون دلار است. بازیگران اصلی جهانی عبارت‌اند از Fender (۱۸ تا ۲۲٪ سهم)، Gibson (۱۴ تا ۱۸٪)، Yamaha (۱۲ تا ۱۶٪)، PRS Guitars (۸ تا ۱۲٪) و Ibanez (۶ تا ۱۰٪).

روش‌شناسی و منبع داده: تمام ارقام و نسبت‌های این گزارش از داده‌های فروش بازار آنلاین ایران استخراج و محاسبه شده‌اند (بر پایه‌ی تحقیقات میدانی تیم اس‌دیتا در سال ۱۴۰۴). شاخص‌های به‌کاررفته شامل سهم ارزشی و حجمی برندها، شکاف ارزش-حجم (VVG)، شاخص هرفیندال-هیرشمن (HHI)، نسبت‌های تمرکز CR۳ و CR۵، شاخص قیمت نسبی، حاشیه‌ی سود ناخالص، و توزیع جنسیتی، سنی، جغرافیایی و فصلی تقاضا هستند. ارقام بین‌المللی از گزارش‌های منتشرشده‌ی موسسات پژوهش بازار در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ نقل شده‌اند و پیوند منابع در متن آمده است.